สุขภาพในลิทัวเนีย
ลิทัวเนียมีระบบการดูแลสุขภาพแบบผสมผสานที่พัฒนาจากรูปแบบ Semashko ในยุคโซเวียตเป็นระบบสไตล์บิสมาร์ก ในขณะที่อายุขัยและอัตราการเสียชีวิตของทารกต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของสหภาพยุโรป แต่ประเทศต้องเผชิญกับความท้าทายด้วยเวลารอคอยที่ยาวนานและอัตราการเสียชีวิตจากภายนอกที่สูง
ตัวชี้วัดการเสียชีวิตและสุขภาพ
ภายในปี 2566 อายุขัยของลิทัวเนียตั้งแต่แรกเกิดคือ 77.43 ปี (72.86 ปีสำหรับเพศชายและ 81.71 ปีสำหรับเพศหญิง) และอัตราการเสียชีวิตของทารกคือ 2.8 ต่อ 1,000 ชีวิตจำนวนการเกิด ตัวชี้วัดทั้งสองยังคงต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของสหภาพยุโรปและ OECD
โรคหัวใจและหลอดเลือดเป็นสาเหตุการเสียชีวิตอันดับต้น ๆ ในปี 2566 (52.1%) คิดเป็น 52.1% ของการเสียชีวิตทั้งหมด รองลงมาคือโรคมะเร็ง (21%) และสาเหตุภายนอก (6.1%) เมื่อนำมารวมกันแล้ว หมวดหมู่เหล่านี้แสดงถึงประมาณสี่ในห้าของอัตราการตายทั้งหมด
อัตราการเสียชีวิตจากสาเหตุภายนอกในหมู่เพศชาย สูงที่สุดในสหภาพยุโรป โดยเฉพาะอย่างยิ่งอัตราการฆ่าตัวตายในลิทัวเนียยังคงใหญ่ที่สุดในยุโรปสหภาพยุโรปและในบางครั้งก็แย่ที่สุดใน OECD เปรียบเทียบระหว่างประเทศที่เลวร้ายที่สุดในโลกเช่นเกาหลีใต้,ประเทศแอฟริกาใต้,อุรุกวัยฯลฯ
โครงสร้างระบบการดูแลสุขภาพ
หลังจากได้รับเอกราชในปี 2461 ระบบการดูแลสุขภาพตามรูปแบบบิสมาร์กก็เริ่มพัฒนา ในปี 2492 เมื่อถูกดูดซึมเข้าสู่สหภาพโซเวียต มันถูกจัดระเบียบใหม่ตามระบบ Semashko แบบรวมศูนย์ ได้รับทุนค่อนข้างดีและสถานะสุขภาพของประชากรดีกว่าในส่วนอื่น ๆ ของสหภาพโซเวียต
ลิทัวเนียย้ายออกจากระบบที่ได้รับทุนส่วนใหญ่จากงบประมาณท้องถิ่นและรัฐไปสู่ระบบผสม โดยได้รับทุนส่วนใหญ่จากกองทุนหลักประกันสุขภาพแห่งชาติในช่วงปลายทศวรรษ 1990 สุขภาพที่เสื่อมโทรมซึ่งเกิดขึ้นในช่วงแรกของการปฏิรูปสังคมหยุดชะงักในปี 2537 และอัตราการเสียชีวิตมาตรฐานลดลงจาก 12.06 (ต่อประชากร 1000 คน) ในปี 2537 เป็น 10.16 ในปี 2541
แนวคิดสุขภาพแห่งชาติถูกนำมาใช้ในปี 2534 โดยสภาสูงสุด - องค์ประกอบใหม่ Seimas เริ่มทำประกันสุขภาพ และจัดลำดับการป้องกันโรคและการดูแลเบื้องต้น ในปี 2541 โครงการสุขภาพลิทัวเนียได้รับการรับรองโดย Seimas ชุดนี้เป็นลำดับความสำคัญของการลดอัตราการตายและอายุขัยที่เพิ่มขึ้น, การปรับปรุงคุณภาพชีวิต, และการเพิ่มขึ้นของความเท่าเทียมกันในสุขภาพ.
ความท้าทายและเงินทุนในปัจจุบัน
ภายในปี 2543 สถาบันดูแลสุขภาพส่วนใหญ่ของลิทัวเนียเป็นองค์กรที่ไม่แสวงหาผลกำไรและเป็นภาคเอกชนที่พัฒนาขึ้นโดยให้บริการผู้ป่วยนอกเป็นส่วนใหญ่ซึ่งได้รับเงินสำหรับนอกกระเป๋า ประมาณหนึ่งในสามของการดูแลทั้งหมดได้รับทุนจากเอกชน (โดยผู้ป่วยเองหรือในนามของพวกเขา) ซึ่งสูงกว่าค่าเฉลี่ยของสหภาพยุโรปถึงยี่สิบเปอร์เซ็นต์
สถาบันสุขภาพเป็นนายจ้างชั้นนำในประเทศ แต่ยังคงยืดเยื้อด้วยเวลารอนานและเงินทุนไม่เพียงพอสำหรับผู้เชี่ยวชาญและยาสำหรับการเพิ่มปริมาณผู้ป่วยและจำนวนการแทรกแซงที่ต้องการกรณี
ในปี 2561 มีโรงพยาบาลน้อยกว่าปี 2533 ถึง 52 แห่ง มีโรงพยาบาลทั่วไป 66 แห่ง โรงพยาบาลรอง 26 แห่ง โรงพยาบาลพยาบาล 49 แห่ง และโรงพยาบาลฟื้นฟู 4 แห่ง
- อายุขัยในปี 2566 อยู่ที่ 77.43 ปี
- โรคหัวใจและหลอดเลือดเป็นสาเหตุหลักของการเสียชีวิต
- หนึ่งในสามของการดูแลทั้งหมดได้รับเงินทุนส่วนตัว
บทความนี้เขียนโดยใช้ AI ช่วยจากรายงานข่าวหลายแหล่ง และผ่านการตรวจทานโดยบรรณาธิการตามหลักการบรรณาธิการของเรา มาตรฐานด้านบรรณาธิการ · แจ้งข่าวและติดต่อเรา
ความคิดเห็น 0