Litwa
Cechy demograficzne ludności Litwy obejmują gęstość zaludnienia, pochodzenie etniczne, poziom wykształcenia, stan zdrowia, status ekonomiczny i przynależność religijną. Liczba ludności Litwy wzrosła po zakończeniu II wojny światowej, osiągając szczyt w 1991 roku na poziomie 3,7 miliona, ale zaczęła spadać po rozpadzie Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich później w tym samym roku, co negatywnie wpłynęło na kraj.
Wraz z problemami społecznymi po rozpadzie Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich, wskaźnik urodzeń spadł, a populacja gwałtownie spadła ze względu na stosunkowo wysoki wskaźnik umieralności, masową emigrację i duży wzrost wskaźnika samobójstw, co uczyniło Litwę jednym z krajów o najwyższym wskaźniku samobójstw na świecie.
Spowodowało to spadek populacji poniżej 3 milionów w 2012 roku, tracąc ponad jedną czwartą populacji w ciągu 30 lat. Współczynnik dzietności na Litwie jest obecnie jednym z najniższych na świecie. Mimo że wskaźnik samobójstw pozostanie najwyższy w Unia Europejska, z czasem spadł.
Trendy ludnościowe i emigracja
Od 2019 r. więcej obywateli Litwy wraca na Litwę niż wyjeżdża, w dużej mierze ze względu na szybko poprawiającą się jakość życia i warunki ekonomiczne w ich ojczyźnie. Wśród powracających litewskich emigrantów następuje rosnąca tendencja do wyboru regionów wiejskich nad miejskimi.
demografii historycznej
Najwcześniejsze dowody na istnienie mieszkańców na terenie dzisiejszej Litwy pochodzą z 10.000 roku p.n.e. Między 3000 a 2000 rokiem p.n.e. ludzie kultury Corded Ware rozprzestrzenili się na rozległym obszarze Europy Wschodniej, między Morzem Bałtyckim a Wisłą na zachodzie a linią Moskwa-Kursk na wschodzie.
Łącząc się z rdzennymi narodami, dały one początek Bałtom, odrębnej grupie etnicznej Indoeuropejskiej, której potomkami są dzisiejsze narody litewskie i łotewskie oraz dawni Prusowie. Nazwa Litwy – Litwini – została po raz pierwszy wspomniana w 1009.
- Pierwotne państwo litewskie, Księstwo Litewskie, powstało na terytorium Lietuvy, etnicznej ojczyzny Litwinów.
- W chwili narodzin Wielkiego Księstwa Litewskiego (GDL) etniczni Litwini stanowili około 70% ludności.
- Wraz z nabyciem nowych terytoriów ruskich odsetek ten zmniejszył się do 50%, a później do 30%.
W czasie największej ekspansji w stronę ziem Ruś Kijowska, pod koniec XIII i w ciągu XIV wieku, terytorium GDL wynosiło około 800 000 km2, z czego 10% stanowiły narodowości litewskie.
Szacuje się, że etniczna populacja Litwy wynosiła 420.000 z 1,4 miliona w 1375 roku (terytorium wynosiło około 700.000 km2 (270.000 mil kwadratowych)), a 550.000 z 3,8 miliona w 1490 roku (terytorium: 850.000 km2). Oprócz Rusinów i Litwinów, innymi znaczącymi grupami etnicznymi w całym GDL byli Żydzi i Tatarzy.
Łączna liczba ludności Polski i GDL w 1493 roku szacowana jest na 7,5 miliona, z czego 3,25 miliona stanowili Polacy, 3,75 miliona Rusinów i 0,5 miliona Litwinów.
Wraz z Unią Lublińską Wielkie Księstwo Litewskie straciło znaczną część ziemi na rzecz Korony Polskiej (patrz demografia Rzeczypospolitej Polskiej). Proporcja etniczna Litwy wynosi około 1/4 w GDL po unii lubelskiej, która trwała aż do podziałów.
W połowie i pod koniec XVII wieku w całej GDL nastąpiło znaczne zniszczenie i utrata populacji, w tym ludności etnicznej Litwy w województwie wileńskim. Oprócz zniszczeń, ludność ruska proporcjonalnie zmniejszyła się po stratach terytorialnych dla Imperium Rosyjskiego.
W 1770 r. w GDL było około 4,84 mln mieszkańców, z czego największą grupę etniczną stanowili Rusini, około 1,39 mln – Litwini.
Ten artykuł powstał przy wsparciu AI na podstawie wielu doniesień medialnych i jest weryfikowany przez naszą redakcję zgodnie z zasadami redakcyjnymi. Standardy redakcyjne · Zgłoszenia i kontakt
Komentarze 0