لیتوانی
ویژگیهای جمعیتی جمعیت لیتوانی شامل تراکم جمعیت، قومیت، سطح تحصیلات، سلامت، وضعیت اقتصادی و وابستگیهای مذهبی است. جمعیت لیتوانی پس از پایان جنگ جهانی دوم افزایش یافت و در سال ۱۹۹۱ با ۳.۷ میلیون نفر به اوج خود رسید، اما پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی در اواخر همان سال، که بر کشور تأثیر منفی گذاشت، شروع به کاهش کرد.
همانطور که مشکلات اجتماعی پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی به وجود آمد، نرخ تولد کاهش یافت و جمعیت به دلیل نرخ مرگ و میر نسبتا بالا، مهاجرت جمعی و افزایش زیاد نرخ خودکشی آن به شدت کاهش یافت که لیتوانی را به یکی از کشورهایی با بالاترین نرخ خودکشی در جهان تبدیل کرد.
این امر باعث شد جمعیت آن در سال ۲۰۱۲ به زیر ۳ میلیون نفر برسد و بیش از یک چهارم جمعیت خود را در ۳۰ سال از دست بدهد. از امروز، نرخ باروری لیتوانی یکی از پایینترین نرخها در جهان است. با این حال، در حالی که نرخ خودکشی در اتحادیهٔ اروپا بالاترین میزان خود را دارد، اما در طول زمان کاهش یافته است.
روند جمعیت و مهاجرت
از سال ۲۰۱۹، تعداد بیشتری از شهروندان لیتوانیایی به نسبت ترک به لیتوانی بازمیگردند که عمدتا به دلیل بهبود سریع کیفیت زندگی و شرایط اقتصادی در وطنشان است. روند رو به رشدی در میان مهاجران لیتوانیایی برای انتخاب مناطق روستایی نسبت به مناطق شهری وجود دارد.
جمعیت شناسی تاریخی
اولین شواهد از ساکنان در لیتوانی امروزی به سال ۱۰,۰۰۰ قبل از میلاد بازمیگردد. بین سالهای ۳۰۰۰ تا ۲۰۰۰ قبل از میلاد، مردم فرهنگ کورد ویر در منطقه وسیعی از شرق اروپا، بین دریای بالتیک و رودخانه ویستولا در غرب و خط مسکو-کورسک در شرق گسترش یافتند.
آنها با ادغام با مردم بومی، بالت ها را به وجود آوردند، یک گروه قومی متمایز هندو اروپایی که فرزندان آن ملتهای لیتوانیایی و لتونیایی امروزی و پروسهای قدیمی سابق هستند. نام لیتوانی – لیتوانیاییها – برای اولین بار در سال ۱۰۰۹ ذکر شد.
- دولت اولیه لیتوانی، دوک نشین لیتوانی، در قلمرو لیتووا، وطن قومی لیتوانیاییها ظهور کرد.
- در زمان تولد دوکنشین بزرگ لیتوانی (GDL)، لیتوانیاییهای قومی حدود ۷۰ درصد از جمعیت این کشور را تشکیل میدادند.
- با به دست آوردن سرزمینهای جدید روتنی، این نسبت به ۵۰٪ و بعد به ۳۰٪ کاهش یافت.
در زمان بزرگترین گسترش به سمت سرزمینهای کیفان روس، در پایان قرن ۱۳ و در طول قرن ۱۴، قلمرو GDL حدود ۸۰۰۰۰۰ کیلومتر مربع (۳۱۰۰۰۰ مایل مربع) بود، که ۱۰٪ آن از لحاظ قومی لیتوانیایی بود.
تخمین زده میشود که جمعیت لیتوانی در سال ۱۳۷۵، ۴۲۰,۰۰۰ نفر از ۱.۴ میلیون نفر (قلمرو حدود ۷۰۰,۰۰۰ کیلومتر مربع (۲۷۰,۰۰۰ مایل مربع)) و ۵۵۰,۰۰۰ نفر از ۳.۸ میلیون نفر در سال ۱۴۹۰ (قلمرو: ۸۵۰,۰۰۰ کیلومتر مربع) بوده است. علاوه بر روتنیها و لیتوانیاییها، سایر گروههای قومی مهم در سراسر GDL یهودیان و تاتارها بودند.
جمعیت لهستان و GDL در سال ۱۴۹۳ برابر با ۷.۵ میلیون نفر تخمین زده میشود که از این تعداد ۳.۲۵ میلیون نفر لهستانی، ۳.۷۵ میلیون نفر روتنی و ۰.۵ میلیون نفر لیتوانیایی بوده اند.
با اتحادیه لوبلین لیتوانی، دوک بزرگ بخش بزرگی از زمینها را به تاج و تخت لهستان از دست داد (نگاه کنید به جمعیت شناسی مشترک المنافع لهستان و لیتوانی). نسبت قومی لیتوانی حدود ۱/۴ در GDL پس از اتحادیه لوبلین تا زمان پارتیشن برگزار شد.
تخریب و از دست دادن جمعیت در سراسر GDL در اواسط و اواخر قرن هفدهم، از جمله جمعیت لیتوانیایی قومی در استان ویلنیوس وجود داشت. علاوه بر ویرانی، جمعیت روتنی پس از تلفات سرزمینی به امپراتوری روسیه به طور متناسب کاهش یافت.
در سال ۱۷۷۰ حدود ۴.۸۴ میلیون نفر در GDL زندگی میکردند که بزرگترین گروه قومی آنها روتنیها بودند که حدود ۱.۳۹ میلیون نفر لیتوانیایی بودند.
این مقاله با کمک هوش مصنوعی و بر پایهٔ گزارشهای چند رسانهٔ خبری نوشته شده و طبق اصول تحریریهٔ ما توسط سردبیران بررسی میشود. استانداردهای تحریریه · ارسال خبر و تماس
نظرات 0